ماجرای دو تا رفیقن که یکی دو دستی چسبیده این دنیارو یکی هم دنبال یه جای بهتر از این دنیاست تا اینکه یه روز این دوتا رفیق توی سیل گیر میکنن درست تو اون لحظه ایی که فکر میکنن دیگه کارشون تموم شده آب اونارو پرت میکنه رو شاخه ی یه درخت تنومندی که هنوز پابرجا بوده. مردی که عاشق دنیا بوده شاخه های درخت و محکم چسبیده بود و هی داشته فریاد میزده کمک کمک!! اون یکی رفیقش اروم یه شاخه کوچیک و گرفته بود و همینجوری واستاده بودو هیچیم نمیگفت .مرد هراسان سوال میکنه که مگه تو نمیترسی؟؟رفیقش میخنده و میگه اونی که مارو انداخت اینجا میتونست مارو ته اب غرق کنه. اگه وجدانت راحت و اسوده باشه مرگ  مثه یه بوس کوچولو می مونه  ولی اگه الوده به گناه باشه نه وای .... 

پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت بيچاره از اين عشق سوختن آموخت 

        فرق منو پروانه در اينست پروانه پرش سوخت ولي من جگرم سوخت

آخر ساعت درس يك دانشجوي دوره دكتراي نروژي ، سوالي مطرح كرد: استاد،شما كه از جهان سوم مي آييد،جهان سوم كجاست ؟؟ فقط چند دقيقه به آخر كلاس مانده بود.من در جواب مطلبي را في البداهه گفتم كه روز به روز بيشتر به آن اعتقاد پيدا مي كنم. به آن دانشجو گفتم: جهان سوم جايي است كه هر كس بخواهد مملكتش را آباد كند،خانه اش خراب مي شود و هر كس كه بخواهد خانه اش آباد باشد بايد در تخريب مملكتش بكوشد.                           پروفسور محمد حسابي

ادامه مطلب

نوشته شده در دوشنبه نوزدهم شهریور 1386 توسط خاله خانم و خان داداش| لينک ثابت |

چهار شمع به آهستگي مي سوختند،در آن محيط آرام صداي صحبت آنها به
گوش مي رسيد ...
شمع اول گفت : من صلح و آرامش هستم،هيچ کسي نمي تواند شعلهَ مرا
روشن نگه دارد من باور دارم که به زودي مي ميرم.......
سپس شعلهَ صلح و آرامش ضعيف شد تا به کلي خاموش شد.
شمع دوم گفت:من ايمان واعتقاد هستم،ولي براي بيشتر آدم ها ديگر چيز
ضروري در زندگي نيستم پس دليلي وجودندارد که ديگرروشن بمانم........
سپس با وزش نسيم ملايمي ايمان نيز خاموش گشت...
شمع سوم با ناراحتي گفت:من عشق هستم ولي توانايي آن را ندارم که
ديگرروشن بمانم،انسان ها من را در حاشيه زندگي خود قرار داده اند و
اهميت مرا درک نمي کنند،آنها حتي فراموش کرده اند که به نزديک ترين
کسان خود عشق بورزند..............
طولي نکشيد که عشق نيز خاموش شد...
ناگهان کودکي وارد اتاق شدو سه شمع خاموش را ديد،
گفت:چرا شما خاموش شده ايد،همه انتظار دارند که شما تا آخرين لحظه
روشن بمانيد.........
سپس شروع به گريه کرد...........پــــــــس...
شمع چهارم گفت:نگران نباش تا زماني که من وجود دارم ما مي توانيم
بقيه شمع ها را دوباره روشن کنيم،مـن امـــيد هستم...
با چشماني که از اشک و شوق مي درخشيد.....کودک شمع اميد را
برداشت و بقيهَ شمع ها را روشن کرد ...

زندگی چون دود سیگاریست بی مقصد

رهی دارد بسوزد همچو کبریتیکه عمر کوتهی دارد

ادامه مطلب

نوشته شده در جمعه دوم شهریور 1386 توسط خاله خانم و خان داداش| لينک ثابت |